Vertellen, vervolg

Dinsdag 2 okt

Linde wilde niet naar Zumba, tuurlijk meiske, jij hoeft niet naar Zumba..

Die namiddag heel veel gebeld. Ik weet de volgorde nieteens meer.
Mijn ouders, och arme mensen.. Ik kreeg mijn moeder aan de lijn en och wat was ze sterk, ze moest soms vreselijk huilen maar herpakte zich toch zo stoer!
Mijn moeder.. Wat was ze stoer en wat was ze verdrietig..
Ze vertelde dat papa op de golfbaan steeds maar aan mij moest denken, voorgevoel? Wie zal het zeggen.
Hier is je vader..
Mijn vader, och.. mijn vader, papa..

Moeten we komen? Nee dat hoeft niet, eerst maar eens samen zijn..

Tante Han, och lieve lieve tante Han..
Ze zal er zijn voor ons, mens van goud..
Dat weet ik..
ze zal er zijn voor ons..

Marco vertelde dat hij zijn ouders gebeld had, maar dat hij bijna niet kon praten van verdriet.
Die lieve schatten wilde ook komen, nee hoor, dat hoeft niet... probeer het wel tegen alle zusjes en broer te vertellen..

We hebben gegeten, ik heb geen idee meer of ik gekookt heb, volgens mij heeft Marco gekookt.
Hij zit nu lekker bij Doe Maar, ik zal het hem nog vragen of hij het nog weet..

Ik probeer mijn broer te bellen, ik krijg Simone, ze is net Ise haar toetje aan het geven, ik vraag of Bart er is, nee, die is nog niet thuis.. Ik vraag of hij terug wil bellen..
Dat doet hij, en op de intercom vertel ik alles, achteraf bedenk ik me dat ik niet graag praat over de intercom, je hoort elkaar slecht en je praat met twee..
Overigens volledig te begrijpen dat het handig is..

Volgende keer zeggen dat ik liever niet op deze manier wil praten, mij te onrustig..

Mijn lieve communevrinden app ik, de hele dag leven ze mee, ze wisten al dat er biopten genomen waren enzo..
Ik vat samen, eindig met..  Sluit me niet uit omdat het evt zielig voor me is! X

Eindelijk samen, kinders op bed, de nodige vragen bij de een, de ander doet nog even of het er niet is, eerst donderdag afwachten als we ,in haar ogen, het officiele bericht krijgen, reserve inbouwen..
Heel goed meiske, doe het vooral op je eigen manier..

Samen, eindelijk..
Huilen, knuffelen, praten..
Samen, eindelijk samen..

Vertellen

2 okt geen idee hoe laat het is..

Chantal rijdt naar huis, in mijn auto..
Thuis aangekomen loopt Chan gelijk naar huis, inmiddels weet Jeroen het ook.

Marco opent de deur en we vallen in elkaars armen, huilen huilen huilen..
De kinderen, waar zijn ze?
Ralph komt binnen en en Linde wordt door Marco opgehaald van een vriendinnetje uit de buurt.
Linde vraagt alleen maar, wat is er? Wat is er? Wat is er?

Ik vraag of ze bij mij op de bank wilen komen zitten.
Marco gaat op de witte stoel zitten.
Ik vraag of hij er ook bij wil komen zitten..
Samen zijn we sterk, samen moeten we dit vertellen..

Enorm sterk voel ik me, dit moet in duidelijke Jip en Janneke taal verteld worden, maar zeker geen dingen niet vertellen..
Ik besef dat we een weg zijn ingeslagen, eerlijk en duidelijk moet het zijn..

Nadat ik verteld heb wat er met mij aan de hand is, is Ralph verdrietig, ach mannetje..
Marco neemt hem onder zijn hoedde.
Linde zegt dat ze het begrijpt en wil gelijk weer terug naar haar vriendin.
Tsja wat is wijsheid, laat maar gaan..

Geen vragen? Nee hoor mama, geen vragen, moet dat dan?
Nee hoor kind, natuurlijk hoeft dat niet..

Ik laat haar gaan maar bedenk me dat de ouders van Linde haar vriendinnetje het ook moeten weten..
Ik erachteraan.. Bizar, ik bedenk me dat ik mijn ouders nog geeneens gesproken heb..
Daar zit ik dan, aan de keukentafel..
Zij eten een bak met hete kip van mr Kentucky..
Verdrietig verteld, liefdevol omarmd..
Natuurlijk begrijpen ze het, iedereen kent wel iemand die dit meemaakt of meegemaakt heeft..
Tuurlijk zijn ze er voor ons, maar vooral voor Linde, ze is daar graag en ook best vaak..